La paranoia persecutrice dont certains detenus peuvent souffrir au sein des établissements pénitentiaires est estructurale. Elle est une consecuence directe du fait que l'axe organisational de la prison reste la securité.
Á partir de cette perspective, tout est mis en oeuvre pour que le detenu est constamment surveillé. Pour que la surveillance puisse être effective, elle doit "induire chez le détenu un état conscient et permanent de visibilité qui assure le fonctionnement automatique du pouvoir"*. Alors pour assurer une visibilité constante, les anciennes constructions pénitentiaires étaient basées sur le Panopticon de Jeremy Bentham, qui, pendant prés de deux siecles, fournira le plan en étoile des prisons.
Donc, l'ápplication de ce principe chercherait la meilleure organisation spaciale pour qu'un seul regard puisse se diriger vers plusieurs points. Alors une construction pénitentiaire panoptique est celle où le gardien se tient dans une guérite maintenue dans l'obscurité, édifiée au point central d'une vaste élévation en cercle où sont distribuées sur plusieurs étages des cellules à barreaux, violenment éclairées. Ainsi, un grand nombre de prisonniers peuvent être vues par un seul gardien, sans qu'aucun ne sache si on le regarde.
Aujourd'hui, grâce (malheureusement!) aux nouvelles technologies, ce systéme est devenu plus subtil. Les cameras placées partout au sein du bâtiment, permettent au surveilllant de voir sans être vu, donc le principe panoptique pénitentiaire est respecté. Selon les mots de l'architecte de la prison de Seysses (parús dans le nº 53 du magazine "Dedans dehors"). Le bâtiment serait construit de tel façon que le déténu, à partir du moment qu'il sort de la cellule, soit à tout instant sous l'oeil d'une camera.
Dans un endroit où la notion de sécurité passe avant tout, le fait que le déténu interiorise le sentiment d'être constamment surveillé est trés practique. Il y a un reglement à respecter, le déténu ne sachant pas s'il est observé le respecte, la menace d'être puni ne le lâche pas. C'est interiorisation de l'autorité n'est pas un respect réflechi de la regle mais contraint. Le plus redoutable des flics, est le flic que nous avons à l'interieur de nous même. On s'auto-interdit de faire quelque chose et une regle imposée par un agent exterieur devient une habitude.
Cette logique est trés dangereuse puisqu'elle peut devenir une pathologie pur certains. À cause d'un manque total de veritables politiques de reinsertion sociale (mais aussi affective) au sein de la plupart des établissements pénitentiaires. Tous les conditions (enfermement abusif, manque d'intimité, manque de tranquilité,...) sont reunis pour accentuer n'importe qu'elle pathologie mentale ou physique. Ce n'est donc pas etonnant de trouver des détenus qui souffrent de la paranoia de persecution.
* Michel Foucoult. "Surveiller et punir". Edit. Gallimard.
mardi 19 août 2008
samedi 28 juin 2008
dimanche 13 avril 2008
Un monument à l'apatride
Avec la gamelle du soir, la direction de la taule fait circuler un conseil juridique gratuit. Mais "les seuls thèmes à ne pas aborder concernant votre affaire et tout ce qui touche à la procédure disciplicinaire interne."(...).
Il s'agit d'un monument du foutage de gueule. On soit que depuis 1981, ni la justice, ni l'administration pénitentiare ne pouvent trancher la tête des détenus, alors ils se la payent. de la même manière, il-est, paraît-il, possible de rencontrer un dentiste (en ce qui me concerne, cela fait quatorze mois que j'attends...) aura qui, bien entendu, il n'est pas question d'evoquer le moindre problème dentaire. En revanche, nous pouvons "disposer" d'un coiffeur, avec lequel on peut aborder tous les sujets, selon la tradition de cette profession. Dommage tout de même qu'il ne "dispose" pas de ciseaux (trop dangereux!)...
Pour la petite histoire, je me suis insert á cette consultation juridique le 19 mai 2007. J'ai été reçu quatre mois plus tard et j'ai posé la question suivante: "Comment faire pour ne plus être français?". C'est en effect devenu une telle honte (je ne développerai pas, j'ai promis d'être bref!) qu'il me semblait urgent de faire cesser cet état de fait. Tête de l'avocaillon, plutôt habitué à la question inverse, et qui, je l'aurais parié, n'a pas su me répondre, me renvoyant au Code civil qui, comme de juste, est absent de la bibliothèque. Passons. J'ai depuis obtenu la reponse: c'est impossible!. Ou du moins, il faut préalablement obtenir une autre nationalité, la France étant signataire d'une convention par laquelle elle s'interdit de générer des apatrides. En voilá une bonne nouvelle! La France respecte scrupuleusement les conventions qu'elle ratifie! Ça alors!
Didier
Maison d'Arrêt.
P:S: Attention! Lettre sortie en fraude. Merci...
C.Q.F.D.
Il s'agit d'un monument du foutage de gueule. On soit que depuis 1981, ni la justice, ni l'administration pénitentiare ne pouvent trancher la tête des détenus, alors ils se la payent. de la même manière, il-est, paraît-il, possible de rencontrer un dentiste (en ce qui me concerne, cela fait quatorze mois que j'attends...) aura qui, bien entendu, il n'est pas question d'evoquer le moindre problème dentaire. En revanche, nous pouvons "disposer" d'un coiffeur, avec lequel on peut aborder tous les sujets, selon la tradition de cette profession. Dommage tout de même qu'il ne "dispose" pas de ciseaux (trop dangereux!)...
Pour la petite histoire, je me suis insert á cette consultation juridique le 19 mai 2007. J'ai été reçu quatre mois plus tard et j'ai posé la question suivante: "Comment faire pour ne plus être français?". C'est en effect devenu une telle honte (je ne développerai pas, j'ai promis d'être bref!) qu'il me semblait urgent de faire cesser cet état de fait. Tête de l'avocaillon, plutôt habitué à la question inverse, et qui, je l'aurais parié, n'a pas su me répondre, me renvoyant au Code civil qui, comme de juste, est absent de la bibliothèque. Passons. J'ai depuis obtenu la reponse: c'est impossible!. Ou du moins, il faut préalablement obtenir une autre nationalité, la France étant signataire d'une convention par laquelle elle s'interdit de générer des apatrides. En voilá une bonne nouvelle! La France respecte scrupuleusement les conventions qu'elle ratifie! Ça alors!
Didier
Maison d'Arrêt.
P:S: Attention! Lettre sortie en fraude. Merci...
C.Q.F.D.
dimanche 6 avril 2008
Ausentzia
Ausentziaren espazio
infinitoa.
Bakardadearen neurria
mugaezina.
Hutsaren tamaina
amaigabea.
Baina hala ere,
ausentzia
bakardadea
hutsa
uki litezke
hemen ispiluari begira.
infinitoa.
Bakardadearen neurria
mugaezina.
Hutsaren tamaina
amaigabea.
Baina hala ere,
ausentzia
bakardadea
hutsa
uki litezke
hemen ispiluari begira.
Demagun
Demagun bakarrik sentitzen garela
oso bakarrik.
Demagun bakardade hortan
jaso dugun egunkarian murgildurik
gaudela. Mugaren bestaldeko, urrutitasun urruti
hartako oihartzunak dastatuaz (lau eguneko atzerapenarekin).
Demagun orri bat igaro eta
begirada batean laketu garela,
"sexologia, ximurrak, xamurrak,..." eta antzeko hitzak
begiradaren inguruan dantzan.
Demagun begirada argitzen duen
irrifarrak,
dantzan zebiltzan hitzak
eklipsatu dituela.
Demagun ixtante batez irrifarraren, begiradaren
leihotik so,
beste leiho bateko burniak, aiztoak
desagertzen direla.
Demagun argazkiko irrifarrak
irrifar bat eragin digula. Demagun bakardadea oso erlatiboa dela
bururatu zaigula.
Demagun irrifarraren, begiradaren,
bultzadaz,
aurrera darraigula,
biziak, aurrera darraiela,
tai gabe,
demagun.
oso bakarrik.
Demagun bakardade hortan
jaso dugun egunkarian murgildurik
gaudela. Mugaren bestaldeko, urrutitasun urruti
hartako oihartzunak dastatuaz (lau eguneko atzerapenarekin).
Demagun orri bat igaro eta
begirada batean laketu garela,
"sexologia, ximurrak, xamurrak,..." eta antzeko hitzak
begiradaren inguruan dantzan.
Demagun begirada argitzen duen
irrifarrak,
dantzan zebiltzan hitzak
eklipsatu dituela.
Demagun ixtante batez irrifarraren, begiradaren
leihotik so,
beste leiho bateko burniak, aiztoak
desagertzen direla.
Demagun argazkiko irrifarrak
irrifar bat eragin digula. Demagun bakardadea oso erlatiboa dela
bururatu zaigula.
Demagun irrifarraren, begiradaren,
bultzadaz,
aurrera darraigula,
biziak, aurrera darraiela,
tai gabe,
demagun.
mardi 11 mars 2008
Goizaldeko txorien kanta (7:28 AM)
"Couchez vous par terre!"
"NON!"
"Je dis couches toi par terre!"
Agents de renfort au troisième étage!
Agents de renfort au troisiéme étage!
Couches toi!"
"NON!"
Dinbi-danba.
"AAAH T'ES EN TRAIN DE M'ÉTOUFFER! PUTAIN!"
Dinbi-danba
"Passe lui les menotes!"
Kri-kra, kri-kra, klik.
"ARRÊT, JE PEUX PAS RESPIRER, CONNARD!"
Dinbi-danba.
"Lève-toi!"
Dinbi-danba.
"Lève toi, j'ai dit!"
"ÇA VA, JE SAIS MARCHER".
Badoaz, badoa
bere gorrotoa, bere mina.
Haien bortizkeria, haien burni hotsa.
Goizaldeko txorien kanta.
"NON!"
"Je dis couches toi par terre!"
Agents de renfort au troisième étage!
Agents de renfort au troisiéme étage!
Couches toi!"
"NON!"
Dinbi-danba.
"AAAH T'ES EN TRAIN DE M'ÉTOUFFER! PUTAIN!"
Dinbi-danba
"Passe lui les menotes!"
Kri-kra, kri-kra, klik.
"ARRÊT, JE PEUX PAS RESPIRER, CONNARD!"
Dinbi-danba.
"Lève-toi!"
Dinbi-danba.
"Lève toi, j'ai dit!"
"ÇA VA, JE SAIS MARCHER".
Badoaz, badoa
bere gorrotoa, bere mina.
Haien bortizkeria, haien burni hotsa.
Goizaldeko txorien kanta.
jeudi 8 novembre 2007
Harea finezko hondartzak
Orain imaginatu naufrago bat
ni
burdin eta porlanezko galernaren erdian
harea finezko
oroitzapen eta sentimendu goxoaren
hondartzan lehorreratzean.
Atzamarrak bere azal epelean hondoratu
bere atzamarrak nere azal epelean hondoratu,
Hondartzako brisara lasaiak
bere ahotsak
hurbildutako aspaldiko irudietan
oraindik
kulunkan
ni.
ni
burdin eta porlanezko galernaren erdian
harea finezko
oroitzapen eta sentimendu goxoaren
hondartzan lehorreratzean.
Atzamarrak bere azal epelean hondoratu
bere atzamarrak nere azal epelean hondoratu,
Hondartzako brisara lasaiak
bere ahotsak
hurbildutako aspaldiko irudietan
oraindik
kulunkan
ni.
Zuk ere idatziko zenuke
"Tu también cantarías
si te encontraras en un lugar como este"
Leonard Cohen
Zuk ere idatziko zenuke
zulo hontan egongo bazina.
Sarri, Lertxundi edo Izagirreren maila
sumatzera ere iritsi gabe.
Zuk ere idatziko zenuke
zulo hontan egongo bazina.
Lau lerro kaxkar
bata bestearen ondoan,
metaforatxo bat
eta bukatzeko egia literario bat.
Bakardadearen erdian
niaren bila,
lumaren atzetik.
Zuk ere idatziko zenuke.
si te encontraras en un lugar como este"
Leonard Cohen
Zuk ere idatziko zenuke
zulo hontan egongo bazina.
Sarri, Lertxundi edo Izagirreren maila
sumatzera ere iritsi gabe.
Zuk ere idatziko zenuke
zulo hontan egongo bazina.
Lau lerro kaxkar
bata bestearen ondoan,
metaforatxo bat
eta bukatzeko egia literario bat.
Bakardadearen erdian
niaren bila,
lumaren atzetik.
Zuk ere idatziko zenuke.
jeudi 2 août 2007
De bouche à oreille. Radio Mon Païs
"Palestinar preso bakartiak
irratia darama aldean eta entzuten du, betiere,
hurrintasunaren arrabotsa." Sarri
Hemen inguratzen gaituen naturak ez du marroi argi kolorerik. Baina hemen eta han, basamortuaren erdian zirkulu berdinak egiten ditugu. Herri eta famili egarriz.
Paraje honen erdian, ostiralero, irrati frekuentziez osatutako xamurtasun bafada. Familiaren, lagunen, hau da, etxekoen ahotsek inguratzen gaituzte 17:15-etatik 18:30-etara.
"Eta aideak dakarkionean bere sorlekuko
iturrien hotsa aditzen."
Sarri
Telefonoa:0033562272323




irratia darama aldean eta entzuten du, betiere,
hurrintasunaren arrabotsa." Sarri
Hemen inguratzen gaituen naturak ez du marroi argi kolorerik. Baina hemen eta han, basamortuaren erdian zirkulu berdinak egiten ditugu. Herri eta famili egarriz.
Paraje honen erdian, ostiralero, irrati frekuentziez osatutako xamurtasun bafada. Familiaren, lagunen, hau da, etxekoen ahotsek inguratzen gaituzte 17:15-etatik 18:30-etara.
"Eta aideak dakarkionean bere sorlekuko
iturrien hotsa aditzen."
Sarri
Telefonoa:0033562272323
Interneten entzuteko jarraitu pausu hauek:
Sartu helbide honetan: http:www.tv-radio.com

Aukeratu Espace client, radio
Aukeratu Radio Mon Païs
Aukeratu eskuinean Windows Media Player.
Eta entzun, deitu…. Irrati bat baino gehiago entzuten baduzu itxi nabigatzailea eta utzi bakarrik Radio Mon Païsena.
jeudi 19 juillet 2007
Itzulera
PHARTITZEKO TENORIA 1.
Goiztirian hodeiez ederreztaturik
lema hartuko duzu.
Korinthotik haztanduz betirako.
Laztanen nahia zein ilargik
du piztuko zure azalean,
haragiaren desira zein eskuk
asetuko?
Malkozko murrailen alboan
izkiriatzen ditut poemak
zure adatsean.
Rikardo Arregi.
Azkenengo besarkadari amaiera emango dion azken muxua,"asko maite zaitut laztana" esan eta banoa. Funtzionarioa atearen atzean zegoen ni noiz aterako zain. Nere bizkarrean atea nola ixten duen sentitu arren, jadanik ez dut atzera begiratuko. Pasiloan aurrera noala, pasatzen naizen lokutorio bakoitzean antzeko aurpegi luze eta goibelak, despedida garratzaren aztarnak. Ematen dudan pausu bakoitzeko, zure azken irudia burmuinean ongi iltzatua gera dadin ahalegintzen naiz.
Pasiloaren bukaeran ilara, funtzionarioak bakoitzaren zenbakia makinatxoan tekleatu eta bertan pasatzen dugu eskuineko eskua, "Accept". Itxaron-gelara sartzean ezagunen bat dagoen begiratu eta norbait aurkituz gero harengana noa. Zain gauden bitartean, albokoarekin hitz aspertua. "Zer moduz bisita?", Nor etorri da?", galdera eta erantzun tipikoak. Albokoen berbarotik haratago nago ni, duela minutu parea zurekin izan dudan hizketaldian oraindik buru-belarri sartuta. Zure ahotsa al da entzuten dudana?. Seguraski haren oihatzuna, bihotzetik gorantz belarrietara doana. Maitearen ahotsaren doinuak beti kontrako bidea egiten du. Kanpotik barrura jo beharrean, bihotzean jaio eta belarrietan lehertzen da oroitzapen goxoa. Mihaketa gelaren atea ireki denean barrura begiratu dut, bertan dauden funtzionarioak nortzuk diren ikusteko. Horrela gutxien miatuko nauen horrekin sartuko naiz. batzuetan, zorte eskaseko eguna tokatzen denean... nire turnoa iritsi da.
"Zer moduz?".
"Ondo, familiarekin beti ondo, nola bestela?".
Jertsea eman diot, kamiseta, oinetakoak, prakak, galtzontziloak jaitsi eta buelta bat eman. Galtzontziloak, prakak,oinetakoak, kamiseta, jertsea. Prozesuaren hoztasunak ezin du ezkutatu, presoa gutxiesteko dagoen ahalegina. Ahalegina ezen zure azken muxuak tatuatu didan irrifarra itzaltzeko hori baino zerbait gehiago beharko du uniformatuak. Zure laztanak beste leku batzuetan ere utzi dute haien aztarna, galtzontziloetako arrasto humela gure humanitatearen aldarria. Ziegako leihoa ixten duen burni-sare hotzak, bizitza, sexua hoztuko digula uste al dute?. Bost minutu lehenago eman didazun laztan bakoitzak, gorputzeko milimetro koadro bakoitzean lurrikaratxo bat eragin dit. Mustro urdinak galtzontziloa eskatzen badit?. Tori esango diot, maitasunaren gerrilak egindako ekintzaren aldarrikapen agiria.
"Bonne journée"
"De même".
Bigarren itxaron gelara igarotzean, mihaketaren aurreko itxaron-gela zeuden aurpegi tentsoak zertxobait lasaitu dira. Norbaitek zigarroren bat pasatzea lortu baldin badu, metxero eske ibiliko da.
Hormaren kontra nagoela, atea noiz irekiko diguten zain, pixkanaka-pixkanaka bisitaren errepasoa egiten hasten naiz. Entzundako hitz bakoitza, jasotako laztanak, emandakoak.
Oraindik zure usaina nabari dezaket, kamisetan itxatxita eta bertan babesten naiz. Beharbada norbait hurbilduko da zerbait esatera, eta nik oin bat orainaren eta bestea zurekin izandako inkontruan dudalarik,"oui", "non" laburrekin erantzungo diot. Oraindik elkarri lotzen gaituen hari mehar hori bizi-bizi mantendu nahi dut beste instant batez bada ere.
Iritzi da funtzionarioa, ireki digu atea, ziegarantz abiatu gara. Haize bolada fresko batek aurpegia laztanduz gero, zure azalaren epeltasunaz akordatuko naiz. haize bolada epela, zure hitzen freskotasuna. Denbora aurrera doan heinean, gero eta finagoa den hari mehe horri esker, hotzean eta beroan frexko nauzu. Edozein modutara ziegaren itzulera zure konpainian eginen dut.
Goiztirian hodeiez ederreztaturik
lema hartuko duzu.
Korinthotik haztanduz betirako.
Laztanen nahia zein ilargik
du piztuko zure azalean,
haragiaren desira zein eskuk
asetuko?
Malkozko murrailen alboan
izkiriatzen ditut poemak
zure adatsean.
Rikardo Arregi.
Azkenengo besarkadari amaiera emango dion azken muxua,"asko maite zaitut laztana" esan eta banoa. Funtzionarioa atearen atzean zegoen ni noiz aterako zain. Nere bizkarrean atea nola ixten duen sentitu arren, jadanik ez dut atzera begiratuko. Pasiloan aurrera noala, pasatzen naizen lokutorio bakoitzean antzeko aurpegi luze eta goibelak, despedida garratzaren aztarnak. Ematen dudan pausu bakoitzeko, zure azken irudia burmuinean ongi iltzatua gera dadin ahalegintzen naiz.
Pasiloaren bukaeran ilara, funtzionarioak bakoitzaren zenbakia makinatxoan tekleatu eta bertan pasatzen dugu eskuineko eskua, "Accept". Itxaron-gelara sartzean ezagunen bat dagoen begiratu eta norbait aurkituz gero harengana noa. Zain gauden bitartean, albokoarekin hitz aspertua. "Zer moduz bisita?", Nor etorri da?", galdera eta erantzun tipikoak. Albokoen berbarotik haratago nago ni, duela minutu parea zurekin izan dudan hizketaldian oraindik buru-belarri sartuta. Zure ahotsa al da entzuten dudana?. Seguraski haren oihatzuna, bihotzetik gorantz belarrietara doana. Maitearen ahotsaren doinuak beti kontrako bidea egiten du. Kanpotik barrura jo beharrean, bihotzean jaio eta belarrietan lehertzen da oroitzapen goxoa. Mihaketa gelaren atea ireki denean barrura begiratu dut, bertan dauden funtzionarioak nortzuk diren ikusteko. Horrela gutxien miatuko nauen horrekin sartuko naiz. batzuetan, zorte eskaseko eguna tokatzen denean... nire turnoa iritsi da.
"Zer moduz?".
"Ondo, familiarekin beti ondo, nola bestela?".
Jertsea eman diot, kamiseta, oinetakoak, prakak, galtzontziloak jaitsi eta buelta bat eman. Galtzontziloak, prakak,oinetakoak, kamiseta, jertsea. Prozesuaren hoztasunak ezin du ezkutatu, presoa gutxiesteko dagoen ahalegina. Ahalegina ezen zure azken muxuak tatuatu didan irrifarra itzaltzeko hori baino zerbait gehiago beharko du uniformatuak. Zure laztanak beste leku batzuetan ere utzi dute haien aztarna, galtzontziloetako arrasto humela gure humanitatearen aldarria. Ziegako leihoa ixten duen burni-sare hotzak, bizitza, sexua hoztuko digula uste al dute?. Bost minutu lehenago eman didazun laztan bakoitzak, gorputzeko milimetro koadro bakoitzean lurrikaratxo bat eragin dit. Mustro urdinak galtzontziloa eskatzen badit?. Tori esango diot, maitasunaren gerrilak egindako ekintzaren aldarrikapen agiria.
"Bonne journée"
"De même".
Bigarren itxaron gelara igarotzean, mihaketaren aurreko itxaron-gela zeuden aurpegi tentsoak zertxobait lasaitu dira. Norbaitek zigarroren bat pasatzea lortu baldin badu, metxero eske ibiliko da.
Hormaren kontra nagoela, atea noiz irekiko diguten zain, pixkanaka-pixkanaka bisitaren errepasoa egiten hasten naiz. Entzundako hitz bakoitza, jasotako laztanak, emandakoak.
Oraindik zure usaina nabari dezaket, kamisetan itxatxita eta bertan babesten naiz. Beharbada norbait hurbilduko da zerbait esatera, eta nik oin bat orainaren eta bestea zurekin izandako inkontruan dudalarik,"oui", "non" laburrekin erantzungo diot. Oraindik elkarri lotzen gaituen hari mehar hori bizi-bizi mantendu nahi dut beste instant batez bada ere.
Iritzi da funtzionarioa, ireki digu atea, ziegarantz abiatu gara. Haize bolada fresko batek aurpegia laztanduz gero, zure azalaren epeltasunaz akordatuko naiz. haize bolada epela, zure hitzen freskotasuna. Denbora aurrera doan heinean, gero eta finagoa den hari mehe horri esker, hotzean eta beroan frexko nauzu. Edozein modutara ziegaren itzulera zure konpainian eginen dut.
Inscription à :
Articles (Atom)